Mula sa post ni Berto sa blog na Pilipinong Katoliko
Kung born again pa rin ako hanggang ngayon, matutuwa ako kay Manny Pacquiao.
Kasi iniwan na niya ang pagiging Katoliko.
Nakalaya na siya sakabulaanan ng Roma.
Iniwan na niya angbiskwit na Hesus.
Hindi na siya nagsisimba sa simbahan ni “Boy Negro” sa Quiapo.
Hindi na rin siya nagsu-suot ngprayer beads ng mga pagano.
At higit sa lahat nakilala na niya si LORD (sa point of view ng mga born again).
PERO kung born again pa rin ako ngayon magtataka rin ako…
…kasi sabi sa Biblia.
“Walang sinumang sumasampalataya sa kanya ang mapapahiya.” (Roma 10:11)
“No one whose hope is in you will ever be put to shame” (Psalm 25:3 NIV)
Kelan ba niya nakilala si LORD (sa point of view ng mga born again)?
Sa pagkakatanda ko e bago yung laban niya kay Timothy Bradley eh si Lord na ang lagi niyang bukambibig. Lagi niyang sinasabi na “sabi sa akin ni Lord…” dahil napasama siya sa mga born again.
KAYA LANG…
Bakit naman kung kelan niya nakilala si Lord e saka naman siya natalo sa huling dalawang laban niya?
Yung unang pagkatalo niya pwede pa nating isipin na nagkamali lang ang mga hurado sa pagdedesisyon.
Pero itong laban niya kanina, malinaw na malinaw na natalo siya.
At ang nakakalungkot at masklap e para siyang humalik sa lupa nung huling bagsak niya.
Bakit? Bakit kung kelan niya nakilala si LORD (sa point of view ng mga born again) e saka siya natalo sa mga laban? sa nakakahiyang paraan ng pagkatalo?
Ibig sabihin ba yung buong panahon na lumaban siya na siya ay Katoliko, hindi niya kasama si Lord e madalas panalo siya. Matalo man siya hindi siya napapatumba.
Ngayong nakilala niya si Lord…walang sign of the cross, walang rosary….HILAHOD?!?!
Ganun ba yun? Di ba…
“Walang sinumang sumasampalataya sa kanya ang mapapahiya.” (Roma 10:11)
“No one whose hope is in you will ever be put to shame” (Psalm 25:3 NIV)










